Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği Öğrencilerine Verilen Tip 1 Diyabet ile İlgili Akran Eğitiminin Etkinliği
Author :
Abstract
Amaç: Bu araştırma, beden eğitimi ve spor öğretmenliği öğrencilerine verilen “Tip 1 Diyabetle İlgili Akran Eğitimi”nin etkinliğini değerlendirmek amacıyla yapıldı.
Gereç ve Yöntem: Çalışma tek grup ön-test ve son-test tasarımda olup araştırmanın örneklemini 2024-2025 eğitim-öğretim yılı bahar döneminde bir devlet üniversitesinin spor bilimleri fakültesinde öğrenim gören 3. Sınıflardan 25, 4. Sınıflardan 15 olmak üzere toplam 40 öğrenci oluşturmuştur (n=40). Araştırma verilerinin toplanmasında “Öğrenci Bilgi Formu” ve “Tip 1 Diyabet Soru Formu” kullanılmıştır. Veriler tanımlayıcı istatistikler, Friedman testi, Cochran’s Q testi ve Bonferroni post-hoc testi kullanılarak analiz edildi. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edildi.
Bulgular: Öğrencilerin “Tip 1 Diyabet Soru Formu”ndan aldıkları puanların üç ölçüm zamanı arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği saptandı (p<0,001). Katılımcıların, akran eğitimi öncesine göre, eğitim sonrası ve eğitimden 2 hafta sonrasında “Tip 1 Diyabet Soru Formu”na verdikleri yanıtlardaki doğru oranların yüzdesi anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p<0,05).
Sonuç: Beden eğitimi ve spor öğretmenliği bölümü öğrencilerine verilen “Tip 1 Diyabetle İlgili Akran Eğitimi”nin öğrencilerin Tip 1 diyabetle ilgili bilgilerini anlamlı olarak arttırdığı ve akran eğitim modelinin etkili bir yöntem olduğu bulundu. Meslek yaşamlarında Tip 1 diyabetli öğrencilerle karşılaşma olanağı olan tüm öğretmen adaylarına Tip 1 diyabet ve yönetimi ile ilgili eğitim oturumları düzenlenmelidir.
Keywords
Abstract
Abstract
Objectives: This study aimed to evaluate the effectiveness of “Peer Education on Type 1 Diabetes” provided to physical education and sports teaching students.
Methods: The study was a single-group pre-test and post-test design, and the sample consisted of 40 students (25 from the 3rd year and 15 from the 4th year) studying at the Faculty of Sports Sciences of a state university during the spring semester of the 2024-2025 academic year (n=40). A “Student Information Form” and a “Type 1 Diabetes Questionnaire” were used to collect research data. Data were analyzed using descriptive statistics, the Friedman test, Cochran’s Q test, and Bonferroni post-hoc test. A p-value of <0.05 was considered statistically significant.
Results: It was found that the scores students received from the “Type 1 Diabetes Questionnaire” differed statistically significantly among the three measurement times (p<0.001). The percentage of correct answers on the “Type 1 Diabetes Questionnaire” given by participants was found to be significantly higher after peer education and two weeks after the education (p<0.05).
Conclusion: It was found that "Peer Education on Type 1 Diabetes" given to physical education and sports teaching students significantly increased their knowledge about Type 1 diabetes and that the peer education model is an effective method. Training sessions on Type 1 diabetes and its management should be organized for all prospective teachers who may encounter students with Type 1 diabetes in their professional lives.
